Nieuw blog

Klik hier voor mijn nieuwe blogpagina.

Op deze website binnenkort een andere inhoud

Terug in de tijd

31 mei 2009

Vrijdag was ik voor een bruiloft in Wageningen. Dat is op zich niet zo bijzonder. Maar voor mij was dat het toch wel. Want Wageningen is de plaats waar ik 12 jaar gewoond heb, waar ik gestudeerd heb en waar ik veel van mijn vrienden heb leren kennen. En dus is het speciaal. Komend van de A12, langs de Mansholtlaan en daar doemen ze op: de befaamde sterflats.

Asserpark

Ik rij langs Asserpark waar ik de eerste jaren van mijn studie doorbracht, langs de Diedenweg omhoog, om rechtaf te slaan naar een van de mooiste straten die ik ken: de Generaal Foulkesweg. De weg ligt er prachtig bij en het is een trip to memory lane. Langs Unitas, de - toen nog - studentenvereniging waar ik lid van was. Langs John Snow, het gebouw waar de vakgroep Gezondheidsleer gehuisvest was en waar ik de laatste zomer van mijn studie doorbracht op een vreselijk warme zolder. Unitas houdt binnenkort op te bestaan en Gezondheidsleer is allang verhuisd, deels naar Utrecht, deels naar een groot saai gebouw. Maar voor even liggen beide gebouwen er weer net zo bij als eind jaren tachtig. Ik parkeer de auto achter Hotel de Wereld, waar de bruiloft zal zijn. Daar loop ik door de Hoogstraat en zie in een zijstraat Loburg liggen: onze favoriete kroeg. Waar we zo vaak kwamen dat de obers ons gingen begroeten als ze ons ergens op straat tegenkwamen.

Loburg

Inmiddels zijn er veel meer kroegen en restaurants bijgekomen, maar de sfeer is nog steeds gemoedelijk. Ook op de Markt wat nu een gezellig plein is met volop terrasjes. Ik kom er nog maar zelden, hier in Wageningen. Maar altijd als ik er ben waan ik me weer ergens in de twintig. Niks sentimenteels, maar gewoon even lekker terug in de tijd. Met een glaasje rose in een stalende zon is daar niks mis mee!

Reageer op dit artikel

Kinderen in Amsterdam

22 mei 2009

Vandaag op de website van het Parool een artikel met de kop: "Lawaai peuters verdeelt bestuur gemeente". Omdat het Parool een Amsterdamse krant is, volstaat kennelijk het woord gemeente, maar dat terzijde. Het artikel gaat dus over Amsterdam. Wat wil het geval? Bewoners van de prestigieuze Prinsengracht (gemiddelde prijs voor een appartement duidelijk in de klasse onbetaalbaar voor elke starter en trouwens ook voor vele anderen) hebben geklaagd. En wel over het geluid dat peuters van een kinderdagverblijf aldaar produceren. Gevolg: het stadsdeel Amsterdam Centrum neemt maatregelen: Op aandrang van boze buurtbewoners mogen kinderen in kinderdagverblijf 't Klaproosje (gelegen aan de Prinsengracht) hooguit twee uur per dag buiten spelen, met hooguit achttien kinderen tegelijk (Parool website).

kinderen buiten spelen

Wat een waanzin. Kinderen horen gewoon lekker buiten te spelen. We willen met zijn allen dat kinderen meer bewegen en wat doen we? We laten ze lekker binnen zitten. Waar hebben we het over? Die kindjes zijn echt niet de hele dag buiten. 's Avonds liggen ze in bed. En kinderen maken een beetje herrie. Dat hoort erbij. Net zoals heel veel geluiden erbij horen als je in een stad als Amsterdam woont. Wat is de volgende stap? Dat ouderen niet meer op een bankje aan de gracht mogen zitten samen omdat hun gemoedelijke gemummel de bewoners soort? Dat er geen boten meer mogen varen door de grachten omdat het lawaai van motoren en van klotsend water onrust veroorzaakt? Dat er in allerlei parken in de hoofdstad geen concerten meer mogen zijn omdat buurtbewoners dan hun eigen radio niet meer horen. Het kiezen van wonen in een stad betekent per definitie dus kiezen voor wonen in geluid. En natuurlijk zijn daarin grenzen. Midden in de nacht gaan verhuizen hoeft niet, ook niet in Amsterdam. Iedere avond tot vier uur 's nachts je buren uit hun slaap houden omdat je een feestje voor de halve stad geeft, hoeft ook niet. Maar kleine kinderen aan banden leggen zodat de buurtbewoners in alle rust aan de Prinsengracht kunnen wonen, is een eerste stap richting het onleefbaar maken van de grachtengordel. Gelukkig vindt Groen Links wethouder Marijke Vos het ook niet kunnen en sterker nog: volgens haar is dit ophokken van kinderen wettelijk niet toegestaan. Dus laat die kinderen maar lekker buiten spelen! En trouwens, hoeven die bewoners van de Prinsengracht nooit te werken overdag? Al was het maar om dat appartement in de binnenstad te kunnen betalen...

Reageer op dit artikel

Het volledige Parool artikel

Een Amerikaan in Nederland

10 mei 2009

Deze week las ik op de website van de New York Times het artikel "Going Dutch" geschreven door Russell Shorto. Ik ben altijd erg geinteresseerd in dit soort artikelen, vooral als het gaat om een VS-Nederland vergelijking. Ik heb een jaar in de Verenigde Staten gewoond en ik was destijds eigenlijk verbaasd dat heel veel vooroordelen die naam helemaal niet verdienen: ze kloppen namelijk gewoon.

vlaggen

Dat geldt niet voor het veronderstelde enorme arbeidsethos van de Amerikanen. Natuurlijk, de 24-uurs economie is er en de service is geweldig. Maar, ik vond Amerikanen eigenlijk helemaal niet zo heel erg hard werken. Nu werkten ze wel heel veel thuis (dat is gewoonte op veel Amerikaanse universiteiten). Zij vonden alleen dat ik zo hard werkte, terwijl ik voor mijn gevoel heel relaxed aan de slag was. Shorto geeft een verklaring. Hij stelt: "I’ve found that Dutch people take both their work and their time off seriously. Indeed, the two go together. I almost never get a work-related e-mail message from a Dutch person on the weekend, while e-mail from American editors, publicists and the like trickle in at any time. The fact that the Dutch work only during work hours does not seem to make them less productive, but more. I’m constantly struck by how calm and fresh the people I work with regularly seem to be" (New York Times, 3 mei 2009). Shorto gaat verder in op de merites van onze welvaartstaat: de kinderbijslag, de boekentoeslag en dat 52% belasting helemaal niet zo veel is (waarbij hij vergeet te vertellen dat je al best een redelijk inkomen moet hebben om dit percentage over het hoogste deel van je inkomen te gaan betalen). Een belangrijke plaats ruimt hij in voor ons gezondheidzorgsysteem. De manier waarop we dat financieren leidt tot grotere toegankelijkheid voor iedereen. En tot meer gelijkheid: in de VS is er toegang tot de beste zorg ter wereld maar alleen als je het kunt betalen. Hij noemt zijdelings de poortwachtersrol van de huisarts. Terwijl die volgens mij ten grondslag ligt aan het feit dat de zorg in Nederland zo toegankelijk is. Huisartsen handelen 96% van de zorg zelf af. Natuurlijk zitten er ook nadelen aan deze manier van werken. Als je geen goede huisarts hebt en er is in je dorp niet veel anders te kiezen, dan heb je toch pech. Maar minder pech dan wanneer je in de VS een laag inkomen hebt en geen of een kleine zorgverzekering hebt. Veel chronisch zieken vervullen daar hun zorgvraag niet: "A study by the Commonwealth Fund found that 54 percent of chronically ill patients in the United States avoided some form of medical attention in 2008 because of costs, while only 7 percent of chronically ill people in the Netherlands did so for financial reasons". Geert Mak geeft in het New York Times artikel aan waarom hij, hoewel hij veel goede kanten van de VS zie, liever in Nederland woont. Je hoeft je hier minder druk te maken over wat er met jou of je geliefden gebeurt als er iets mis gaat in je leven. Ik kan het alleen maar met hem eens zijn!

Reageer op dit artikel

Het volledige New York Times artikel

Nieuwe website

9 mei 2009

Vandaag eindelijk de moeite genomen om te kijken hoe dit nieuwe programma werkt. Het is wel even wennen! Ook wel weer leuk om iets anders te proberen. Binnenkort weer een echt stukje. Kijken of ik nog een plaatje kan invoegen. Uit Stockholm bijvoorbeeld. Daar zijn we vorige week geweest.

Pipi in Stockholm

Gelukt dus! Pippi in Stockholm.

Reageer op dit artikel

Woensdag gehaktdag!

22 april 2009

Al enige tijd gebeurde er hier vreemde dingen...teksten verdwenen zomaar.
Wat blijkt, de site was gehacked en de veiligste remedie was hem helemaal opnieuw opzetten.

Ik ga nu op een veiliger blog methode over, maar het zal wel even duren tot het er goed uitziet.

Reageer op dit artikel

Kredietcrisis

februari 25th, 2009

Je kunt er natuurlijk niet omheen, de kredietcrisis. Vandaag overschaduwde de vliegtuigcrash weliswaar de ING-crash, maar het nieuws dat 2009 domineert, heeft als onderwerp toch vooral geld en economie. Ik kon er nog altijd wel met wat afstand naar kijken. Op mijn werk moeten de eerste gevolgen nog duidelijk worden en ik heb nog nergens op hoeven bezuinigen.

Vandaag was daar dan de eerste privé- confrontatie. Een brief van Aegon. Mijn financiële jaaroverzicht. Daar werd ik dus niet blij van. Van mijn hele inleg is iets meer dan de helft over. De helft is dus verdwenen. En dan betaal je die mensen 35% van je inleg om goed voor jouw geld te zorgen. Kortom: ik ben zo’n Radarmens met een woekerpolis…

Eigenlijk kan dat geld me niet eens zo veel schelen. Natuurlijk, het is een leuk bedrag dat weg is; ik moet er heel wat uren voor werken. Maar het ergste vond ik de brief erbij. Gewoon een kille, koude toelichting op hoe ik het moest lezen (nou, ik snapte het deze keer uitstekend!). Maar verder: geen enkele uitleg, geen enkele verontschuldiging.

He, hallo snelle jongens daar bij Aegon, jullie hebben een hoop geld van mij laten verdampen. Ik ga stoppen bij jullie. Natuurlijk gaan jullie me vertellen dat dat dom is, dat me dat geld gaat kosten (ja, ha). Maar ik hou de komende tijd het geld dat ik in jullie put stort liever op een redelijk veilige bankrekening. Hoewel: ik ben niet meer bij de Postbank, maar bij de ING. Waarvan de beurskoers sneller op en neer gaat dan de jojo van de wereldkampioen jojo-en. Waarvoor Anouk speelt in een waanzinnig slechte reclame. En waar ze die gezellige blauwe leeuw hebben verruild voor een oranje exemplaar waardoor het elke dag WK voetbal lijkt. Misschien moet ik die bank ook maar eens heroverwegen.

Het is duidelijk: net als bij het nieuws domineren geld en economie de komende week voor mij!

	Kleine berichten
	Nieuw blog Klik hier voor mijn nieuwe blogpagina. Op deze website binnenkort een andere inhoud Terug in de tijd 31 mei 2009 Vrijdag was ik voor een bruiloft in Wageningen. Dat is op zich niet zo bijzonder. Maar voor mij was dat het toch wel. Want Wageningen is de plaats waar ik 12 jaar gewoond heb, waar ik gestudeerd heb en waar ik veel van mijn vrienden heb leren kennen. En dus is het speciaal. Komend van de A12, langs de Mansholtlaan en daar doemen ze op: de befaamde sterflats. Ik rij langs Asserpark waar ik de eerste jaren van mijn studie doorbracht, langs de Diedenweg omhoog, om rechtaf te slaan naar een van de mooiste straten die ik ken: de Generaal Foulkesweg. De weg ligt er prachtig bij en het is een trip to memory lane. Langs Unitas, de - toen nog - studentenvereniging waar ik lid van was. Langs John Snow, het gebouw waar de vakgroep Gezondheidsleer gehuisvest was en waar ik de laatste zomer van mijn studie doorbracht op een vreselijk warme zolder. Unitas houdt binnenkort op te bestaan en Gezondheidsleer is allang verhuisd, deels naar Utrecht, deels naar een groot saai gebouw. Maar voor even liggen beide gebouwen er weer net zo bij als eind jaren tachtig. Ik parkeer de auto achter Hotel de Wereld, waar de bruiloft zal zijn. Daar loop ik door de Hoogstraat en zie in een zijstraat Loburg liggen: onze favoriete kroeg. Waar we zo vaak kwamen dat de obers ons gingen begroeten als ze ons ergens op straat tegenkwamen. Inmiddels zijn er veel meer kroegen en restaurants bijgekomen, maar de sfeer is nog steeds gemoedelijk. Ook op de Markt wat nu een gezellig plein is met volop terrasjes. Ik kom er nog maar zelden, hier in Wageningen. Maar altijd als ik er ben waan ik me weer ergens in de twintig. Niks sentimenteels, maar gewoon even lekker terug in de tijd. Met een glaasje rose in een stalende zon is daar niks mis mee! Reageer op dit artikel Kinderen in Amsterdam 22 mei 2009 Vandaag op de website van het Parool een artikel met de kop: "Lawaai peuters verdeelt bestuur gemeente". Omdat het Parool een Amsterdamse krant is, volstaat kennelijk het woord gemeente, maar dat terzijde. Het artikel gaat dus over Amsterdam. Wat wil het geval? Bewoners van de prestigieuze Prinsengracht (gemiddelde prijs voor een appartement duidelijk in de klasse onbetaalbaar voor elke starter en trouwens ook voor vele anderen) hebben geklaagd. En wel over het geluid dat peuters van een kinderdagverblijf aldaar produceren. Gevolg: het stadsdeel Amsterdam Centrum neemt maatregelen: Op aandrang van boze buurtbewoners mogen kinderen in kinderdagverblijf 't Klaproosje (gelegen aan de Prinsengracht) hooguit twee uur per dag buiten spelen, met hooguit achttien kinderen tegelijk (Parool website). Wat een waanzin. Kinderen horen gewoon lekker buiten te spelen. We willen met zijn allen dat kinderen meer bewegen en wat doen we? We laten ze lekker binnen zitten. Waar hebben we het over? Die kindjes zijn echt niet de hele dag buiten. 's Avonds liggen ze in bed. En kinderen maken een beetje herrie. Dat hoort erbij. Net zoals heel veel geluiden erbij horen als je in een stad als Amsterdam woont. Wat is de volgende stap? Dat ouderen niet meer op een bankje aan de gracht mogen zitten samen omdat hun gemoedelijke gemummel de bewoners soort? Dat er geen boten meer mogen varen door de grachten omdat het lawaai van motoren en van klotsend water onrust veroorzaakt? Dat er in allerlei parken in de hoofdstad geen concerten meer mogen zijn omdat buurtbewoners dan hun eigen radio niet meer horen. Het kiezen van wonen in een stad betekent per definitie dus kiezen voor wonen in geluid. En natuurlijk zijn daarin grenzen. Midden in de nacht gaan verhuizen hoeft niet, ook niet in Amsterdam. Iedere avond tot vier uur 's nachts je buren uit hun slaap houden omdat je een feestje voor de halve stad geeft, hoeft ook niet. Maar kleine kinderen aan banden leggen zodat de buurtbewoners in alle rust aan de Prinsengracht kunnen wonen, is een eerste stap richting het onleefbaar maken van de grachtengordel. Gelukkig vindt Groen Links wethouder Marijke Vos het ook niet kunnen en sterker nog: volgens haar is dit ophokken van kinderen wettelijk niet toegestaan. Dus laat die kinderen maar lekker buiten spelen! En trouwens, hoeven die bewoners van de Prinsengracht nooit te werken overdag? Al was het maar om dat appartement in de binnenstad te kunnen betalen... Reageer op dit artikel Het volledige Parool artikel Een Amerikaan in Nederland 10 mei 2009 Deze week las ik op de website van de New York Times het artikel "Going Dutch" geschreven door Russell Shorto. Ik ben altijd erg geinteresseerd in dit soort artikelen, vooral als het gaat om een VS-Nederland vergelijking. Ik heb een jaar in de Verenigde Staten gewoond en ik was destijds eigenlijk verbaasd dat heel veel vooroordelen die naam helemaal niet verdienen: ze kloppen namelijk gewoon. Dat geldt niet voor het veronderstelde enorme arbeidsethos van de Amerikanen. Natuurlijk, de 24-uurs economie is er en de service is geweldig. Maar, ik vond Amerikanen eigenlijk helemaal niet zo heel erg hard werken. Nu werkten ze wel heel veel thuis (dat is gewoonte op veel Amerikaanse universiteiten). Zij vonden alleen dat ik zo hard werkte, terwijl ik voor mijn gevoel heel relaxed aan de slag was. Shorto geeft een verklaring. Hij stelt: "I’ve found that Dutch people take both their work and their time off seriously. Indeed, the two go together. I almost never get a work-related e-mail message from a Dutch person on the weekend, while e-mail from American editors, publicists and the like trickle in at any time. The fact that the Dutch work only during work hours does not seem to make them less productive, but more. I’m constantly struck by how calm and fresh the people I work with regularly seem to be" (New York Times, 3 mei 2009). Shorto gaat verder in op de merites van onze welvaartstaat: de kinderbijslag, de boekentoeslag en dat 52% belasting helemaal niet zo veel is (waarbij hij vergeet te vertellen dat je al best een redelijk inkomen moet hebben om dit percentage over het hoogste deel van je inkomen te gaan betalen). Een belangrijke plaats ruimt hij in voor ons gezondheidzorgsysteem. De manier waarop we dat financieren leidt tot grotere toegankelijkheid voor iedereen. En tot meer gelijkheid: in de VS is er toegang tot de beste zorg ter wereld maar alleen als je het kunt betalen. Hij noemt zijdelings de poortwachtersrol van de huisarts. Terwijl die volgens mij ten grondslag ligt aan het feit dat de zorg in Nederland zo toegankelijk is. Huisartsen handelen 96% van de zorg zelf af. Natuurlijk zitten er ook nadelen aan deze manier van werken. Als je geen goede huisarts hebt en er is in je dorp niet veel anders te kiezen, dan heb je toch pech. Maar minder pech dan wanneer je in de VS een laag inkomen hebt en geen of een kleine zorgverzekering hebt. Veel chronisch zieken vervullen daar hun zorgvraag niet: "A study by the Commonwealth Fund found that 54 percent of chronically ill patients in the United States avoided some form of medical attention in 2008 because of costs, while only 7 percent of chronically ill people in the Netherlands did so for financial reasons". Geert Mak geeft in het New York Times artikel aan waarom hij, hoewel hij veel goede kanten van de VS zie, liever in Nederland woont. Je hoeft je hier minder druk te maken over wat er met jou of je geliefden gebeurt als er iets mis gaat in je leven. Ik kan het alleen maar met hem eens zijn! Reageer op dit artikel Het volledige New York Times artikel Nieuwe website 9 mei 2009 Vandaag eindelijk de moeite genomen om te kijken hoe dit nieuwe programma werkt. Het is wel even wennen! Ook wel weer leuk om iets anders te proberen. Binnenkort weer een echt stukje. Kijken of ik nog een plaatje kan invoegen. Uit Stockholm bijvoorbeeld. Daar zijn we vorige week geweest. Gelukt dus! Pippi in Stockholm. Reageer op dit artikel Woensdag gehaktdag! 22 april 2009 Al enige tijd gebeurde er hier vreemde dingen...teksten verdwenen zomaar. Wat blijkt, de site was gehacked en de veiligste remedie was hem helemaal opnieuw opzetten. Ik ga nu op een veiliger blog methode over, maar het zal wel even duren tot het er goed uitziet. Reageer op dit artikel Kredietcrisis februari 25th, 2009 Je kunt er natuurlijk niet omheen, de kredietcrisis. Vandaag overschaduwde de vliegtuigcrash weliswaar de ING-crash, maar het nieuws dat 2009 domineert, heeft als onderwerp toch vooral geld en economie. Ik kon er nog altijd wel met wat afstand naar kijken. Op mijn werk moeten de eerste gevolgen nog duidelijk worden en ik heb nog nergens op hoeven bezuinigen. Vandaag was daar dan de eerste privé- confrontatie. Een brief van Aegon. Mijn financiële jaaroverzicht. Daar werd ik dus niet blij van. Van mijn hele inleg is iets meer dan de helft over. De helft is dus verdwenen. En dan betaal je die mensen 35% van je inleg om goed voor jouw geld te zorgen. Kortom: ik ben zo’n Radarmens met een woekerpolis… Eigenlijk kan dat geld me niet eens zo veel schelen. Natuurlijk, het is een leuk bedrag dat weg is; ik moet er heel wat uren voor werken. Maar het ergste vond ik de brief erbij. Gewoon een kille, koude toelichting op hoe ik het moest lezen (nou, ik snapte het deze keer uitstekend!). Maar verder: geen enkele uitleg, geen enkele verontschuldiging. He, hallo snelle jongens daar bij Aegon, jullie hebben een hoop geld van mij laten verdampen. Ik ga stoppen bij jullie. Natuurlijk gaan jullie me vertellen dat dat dom is, dat me dat geld gaat kosten (ja, ha). Maar ik hou de komende tijd het geld dat ik in jullie put stort liever op een redelijk veilige bankrekening. Hoewel: ik ben niet meer bij de Postbank, maar bij de ING. Waarvan de beurskoers sneller op en neer gaat dan de jojo van de wereldkampioen jojo-en. Waarvoor Anouk speelt in een waanzinnig slechte reclame. En waar ze die gezellige blauwe leeuw hebben verruild voor een oranje exemplaar waardoor het elke dag WK voetbal lijkt. Misschien moet ik die bank ook maar eens heroverwegen. Het is duidelijk: net als bij het nieuws domineren geld en economie de komende week voor mij!		Links Over mij Advocaten automatisering NIVEL Zomerjazzworkshop in de Ardennen: